Paarse Vrijdag: wanneer de mens de plaats van de Schepper inneemt

Over Gods scheppingsorde, de sabbat, de misleiding van Satan en de weg naar redding.

“Wee hun die het kwade goed noemen en het goede kwaad; die duisternis voorstellen als licht, en licht als duisternis; die bitter voorstellen als zoet en zoet als bitter.” Jesaja 5:20

1. Een maatschappelijke actiedag met een diepere betekenis

Vandaag is het Paarse Vrijdag. Op scholen wordt aandacht gevraagd voor de acceptatie van LHBTIQ+-leerlingen. De paarse kleur staat voor solidariteit en het tegengaan van pesten en uitsluiting.

Maar wanneer ik deze dag vanuit Gods Woord beschouw, zie ik meer dan een maatschappelijke actie. Ik zie een ontwikkeling die ik niet los kan zien van de grote strijd tussen Christus en Satan: een strijd om waarheid, aanbidding, de scheppingsorde en uiteindelijk de plaats van God in het leven van de mens.

Dat is mijn persoonlijke Bijbelse beoordeling van deze ontwikkeling. Ik kijk niet uitsluitend naar wat mensen met de dag willen bereiken, maar ook naar de geestelijke betekenis die ik herken in de overtuigingen die onze samenleving steeds meer omarmen wil.

Want de vraag die mij bezighoudt, is deze: wat gebeurt er wanneer menselijke opvattingen over identiteit, seksualiteit en vrijheid steeds nadrukkelijker tegenover Gods geopenbaarde scheppingsorde komen te staan?

Het gaat mij niet om het vernederen van mensen, noch om het ontzeggen van menselijke waardigheid. Ieder mens is door God geschapen en heeft behoefte aan liefde, respect en redding. Maar liefde betekent niet dat iedere levensopvatting Bijbels juist is. En medeleven betekent niet dat wij Gods Woord terzijde moeten schuiven.

Als christen geloof ik dat wij ontwikkelingen in de samenleving moeten toetsen aan de Schrift, ook wanneer de uitkomst daarvan niet overeenkomt met de heersende maatschappelijke opvattingen.

2. De grote strijd begon met twijfel aan Gods Woord

De oorsprong van deze geestelijke strijd vinden we in Genesis 3.

De slang benaderde Eva met de vraag:

“Is het echt zo dat God gezegd heeft: U mag niet eten van alle bomen in de hof?”  Genesis 3:1, HSV

De eerste stap van de misleiding was het ter discussie stellen van Gods woorden. Vervolgens werd Gods waarschuwing tegengesproken en werd de mens aangemoedigd om zelf te bepalen wat goed en kwaad was.

Daar zien we een patroon dat door de hele Bijbel heen terugkeert: de mens wordt verleid om Gods gezag los te laten en zijn eigen oordeel boven dat van zijn Schepper te plaatsen.

Jezus beschrijft de tegenstander met indringende woorden:

“Die was een mensenmoordenaar van het begin af, en staat niet in de waarheid, want er is geen waarheid in hem. Wanneer hij de leugen spreekt, spreekt hij vanuit wat van hemzelf is, want hij is een leugenaar en de vader van de leugen.” Johannes 8:44, HSV

En Openbaring 12:9 noemt hem de oude slang, die de hele wereld misleidt.

Vanuit het perspectief van de grote strijd zie ik daarin de geestelijke achtergrond van ontwikkelingen die Gods gezag steeds verder naar de rand van het maatschappelijke leven verdringen. Satan hoeft de mens niet altijd openlijk tot verzet tegen God aan te zetten. De misleiding kan ook bestaan uit het verschuiven van normen, het verdacht maken van Gods geboden en het presenteren van menselijke overtuigingen als een hogere vorm van waarheid.

Zo raakt de mens steeds verder verwijderd van de vraag wat God heeft gezegd.

3. De schepping: God bepaalt wie wij zijn

De Bijbel begint met God als Schepper:

“In het begin schiep God de hemel en de aarde.” Genesis 1:1, HSV

Over de schepping van de mens lezen we:

“En God schiep de mens naar Zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen.” Genesis 1:27, HSV

Deze woorden zijn voor mij geen achterhaalde beschrijving van het ontstaan van de mens. Zij vormen een fundament voor mijn geloof. God is onze Schepper en daarom is Hij ook degene bij wie de oorsprong en betekenis van ons bestaan liggen.

Genesis 2:24 beschrijft Gods bedoeling met het huwelijk tussen man en vrouw. Vanuit de traditionele adventistische uitleg vormen deze teksten het uitgangspunt voor een Bijbelse visie op seksualiteit en het huwelijk.

Wanneer de mens zijn identiteit uitsluitend gaat definiëren vanuit eigen gevoelens, verlangens of overtuigingen, ontstaat vanuit mijn perspectief een fundamentele spanning met dit scheppingsverhaal. Niet omdat menselijke gevoelens onbelangrijk zouden zijn, maar omdat ik geloof dat onze gevoelens en verlangens niet de hoogste maatstaf vormen. Gods Woord is dat wel.

Daarom zie ik Paarse Vrijdag niet als een geïsoleerde gebeurtenis. Ik plaats deze dag binnen een bredere ontwikkeling waarin de menselijke autonomie steeds meer ruimte krijgt en de Bijbelse scheppingsorde steeds vaker ter discussie staat.

De wezenlijke vraag is: erkennen wij God als Schepper, of maken wij van de mens uiteindelijk zijn eigen schepper en wetgever?

4. De vrijdag, de voorbereiding en de sabbat

Voor mij heeft de vrijdag bovendien een bijzondere betekenis. Het is de dag van voorbereiding op Gods heilige sabbat.

In Exodus 20:8-11 verbindt God de sabbat rechtstreeks met de schepping. De zevende dag herinnert ons eraan dat Hij hemel en aarde heeft gemaakt en dat Hij die dag heeft gezegend en geheiligd.

De sabbat zegt iets fundamenteels over onze verhouding tot God: wij zijn niet ons eigen eigendom. Wij zijn Zijn schepselen. Hij bepaalt de betekenis van ons leven en roept ons op Hem te aanbidden.

Wanneer ik zie hoe in onze samenleving steeds meer aandacht wordt gevraagd voor menselijke opvattingen over identiteit en seksualiteit, terwijl Gods scheppingsorde naar mijn overtuiging steeds verder uit beeld raakt, kan ik dat niet los zien van de geestelijke strijd om Gods gezag.

Ik ervaar daarin een pijnlijk contrast. De vrijdag is voor de Bijbelgetrouwe christen de dag waarop de voorbereiding op Gods sabbat centraal staat. Tegelijk wordt deze dag door een maatschappelijke actie als Paarse Vrijdag in de schijnwerpers geplaatst, met waarden en overtuigingen die naar mijn oordeel op belangrijke punten botsen met de Bijbelse scheppingsorde.

Ik zie daarin een betekenisvol contrast binnen de geestelijke ontwikkeling van onze tijd.

Niet omdat ik beweer dat iedere deelnemer bewust de sabbat wil bestrijden, maar omdat ik vanuit mijn geloof meen te herkennen hoe Gods scheppingsbedoeling steeds verder naar de achtergrond wordt verdrongen.

De sabbat herinnert ons aan de Schepper. De vraag is of wij die herinnering nog serieus nemen.

5. Sodom en Gomorra: een waarschuwing die we niet mogen vergeten

De geschiedenis van Sodom en Gomorra is een ernstige waarschuwing in de Bijbel.

In Genesis 19 wordt de verdorvenheid van Sodom zichtbaar in het gewelddadige gedrag van de inwoners. Judas 1:7 verwijst naar hun seksuele immoraliteit. Ezechiël 16:49-50 noemt daarnaast hoogmoed, overvloed, zorgeloosheid en het verwaarlozen van armen en behoeftigen.

De Bijbel presenteert Sodom dus niet als een onschuldig voorbeeld van een andere levensstijl. Het is een stad waarvan de zonde, onrechtvaardigheid en verdorvenheid onder Gods oordeel kwamen te staan.

Voor mij is deze geschiedenis een waarschuwing voor iedere samenleving die Gods grenzen naast zich neerlegt en menselijke verlangens tot norm verheft.

Wanneer ik de ontwikkelingen rond seksualiteit en gender vanuit mijn Bijbelse overtuiging beoordeel, denk ik daarom ook aan Sodom en Gomorra. Ik zie daarin een ernstige waarschuwing voor de gevolgen van het loslaten van Gods bedoeling met het menselijk leven.

De Bijbel leert ons dat maatschappelijke acceptatie geen bewijs is van goddelijke goedkeuring. Wat mensen normaal gaan vinden, kan nog steeds in strijd zijn met Gods Woord.

Tegelijk moeten we de volledige Bijbelse waarschuwing serieus nemen. Sodom werd niet alleen gekenmerkt door seksuele zonde, maar ook door hoogmoed, onverschilligheid en het verwaarlozen van kwetsbare mensen.

Daarom moet deze geschiedenis ons niet alleen aanzetten tot het beoordelen van de samenleving, maar ook tot zelfonderzoek.

6. Satan wil niet alleen Gods geboden verduisteren, maar ook het verlossingsplan

Hier ligt voor mij de diepste verbinding met de grote strijd.

Satan wil de mens niet slechts tot een verkeerde keuze verleiden. De Bijbel schildert hem als de tegenstander die misleidt, aanklaagt en uiteindelijk vernietiging zoekt.

Wanneer Gods karakter verkeerd wordt voorgesteld, Zijn scheppingsorde wordt verworpen en Zijn geboden hun betekenis verliezen, raakt ook het begrip van zonde verduisterd.

En wanneer de mens niet langer erkent dat hij van Gods bedoeling is afgeweken, waarom zou hij dan nog zijn behoefte aan verlossing inzien?

Dat is voor mij een van de ernstigste geestelijke gevaren.

Het Evangelie verkondigt niet dat de mens zichzelf kan redden door zijn eigen waarheid te volgen. Het verkondigt dat wij verzoening met God nodig hebben en dat Jezus Christus daarvoor Zijn leven heeft gegeven.

Satan wil mensen van die werkelijkheid afleiden. De misleiding is uiteindelijk gericht op het verbreken van de relatie tussen de Schepper en Zijn schepselen.

Vanuit dat perspectief zie ik de strijd om Gods scheppingsorde niet als een losstaand moreel debat. Zij raakt aan de grotere vraag of wij God nog erkennen als degene die bepaalt wat goed is, of dat wij onszelf tot hoogste autoriteit maken.

Daarom mogen we de geestelijke betekenis van deze ontwikkelingen niet onderschatten.

7. Gods liefde en het oordeel: de ernst van onze keuzes

God is liefde. Dat is geen twijfelachtige bijzaak, maar een van de belangrijkste waarheden van de Bijbel.

“Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.” Johannes 3:16, HSV

Maar Gods liefde betekent niet dat Hij onverschillig staat tegenover de zonde. Het kruis laat juist zien hoe ernstig de zonde is en hoe ver God is gegaan om de mens te redden.

God waarschuwt omdat Hij redding wil schenken. Hij roept tot bekering omdat Hij de mens niet verloren wil zien gaan.

Ook het laatste oordeel is een werkelijkheid die we niet mogen wegredeneren. Openbaring 14 verbindt het eeuwige Evangelie met de oproep God te vrezen, Hem eer te geven en Hem te aanbidden als de Schepper van hemel en aarde. Vervolgens klinkt de ernstige waarschuwing tegen valse aanbidding.

Het Evangelie en het oordeel horen bij elkaar. De waarschuwing is niet bedoeld om mensen zonder hoop achter te laten, maar om hen wakker te schudden en terug te roepen naar God.

Daarom zie ik de grote strijd niet als een theoretisch verhaal over goed en kwaad. Het gaat om de bestemming van mensen, om hun verhouding tot God en om de vraag of zij de redding aanvaarden die Christus hun aanbiedt.

8. Het tweesnijdende zwaard: waar staan wij zelf?

Gods Woord is niet alleen een boodschap waarmee wij de wereld kunnen beoordelen. Het onderzoekt ook ons eigen hart.

Het is gemakkelijk om de zonden van anderen te benoemen. Veel moeilijker is het om zelf voor God te erkennen waar wij Zijn wil niet hebben gevolgd.

Daarom moeten we ook als Bijbelgetrouwe christenen oppassen dat onze verdediging van de waarheid niet ontaardt in hoogmoed, hardheid of minachting.

Wij zijn niet gered omdat wij beter zijn dan anderen. Wij zijn afhankelijk van dezelfde genade van Christus.

Dat betekent niet dat we onze overtuigingen moeten verzwijgen. Het betekent dat we ze moeten uitdragen met de ernst, nederigheid en liefde die bij het Evangelie horen.

De oproep tot bekering geldt ieder mens. Niemand kan zich verschuilen achter maatschappelijke acceptatie, maar ook niemand kan zich beroemen op zijn eigen godsdienstigheid.

De vraag is niet alleen of wij de waarheid verdedigen, maar ook of wij onszelf door die waarheid laten veranderen.

9. De keuze waarvoor ieder mens staat

Paarse Vrijdag brengt mij uiteindelijk terug bij de fundamentele vraag van de grote strijd: wie krijgt het laatste woord in ons leven?

De mens kan zijn eigen normen tot maatstaf verheffen. Hij kan Gods geboden ter discussie stellen en zijn eigen verlangens boven Gods openbaring plaatsen. Maar vanuit mijn geloof verandert dat niets aan Gods positie als Schepper en Rechter.

Gods waarheid wordt niet bepaald door de meerderheid. Zijn geboden verliezen hun gezag niet doordat de samenleving andere overtuigingen omarmt.

Tegelijk blijft de deur van genade open. Christus roept mensen tot Zich. Hij nodigt uit tot bekering, verzoening en een nieuw leven.

Daarom wil ik niet alleen waarschuwen voor geestelijke misleiding. Ik wil ook wijzen op de enige veilige weg: terugkeer naar God en vertrouwen op Jezus Christus.

De sabbat herinnert ons aan de Schepper. Het kruis herinnert ons aan de Verlosser. Het oordeel herinnert ons aan onze verantwoordelijkheid. En het Evangelie herinnert ons eraan dat redding niet uit onze eigen gerechtigheid voortkomt, maar uit Gods genade.

Slot: God blijft God

Ik zie Paarse Vrijdag als onderdeel van een bredere ontwikkeling waarin de menselijke overtuiging steeds meer de plaats dreigt in te nemen van Gods geopenbaarde waarheid. Vanuit de Bijbel plaats ik die ontwikkeling binnen de grote strijd tussen Christus en Satan.

Ik geloof dat Satan vanaf het begin een misleider is geweest en dat zijn uiteindelijke doel is mensen bij God vandaan te leiden. Wanneer Gods scheppingsorde wordt verworpen, Zijn geboden hun betekenis verliezen en de noodzaak van verlossing uit beeld raakt, zie ik daarin een geestelijk gevaar dat veel verder gaat dan één maatschappelijke actiedag.

De geschiedenis van Sodom en Gomorra herinnert ons eraan dat Gods oordeel werkelijk is. Het kruis herinnert ons eraan dat Gods genade even werkelijk is.

Daarom wil ik vasthouden aan Gods Woord, ook wanneer dat ingaat tegen de overtuigingen van mijn tijd. Niet om mensen te vernederen, maar omdat ik geloof dat God de weg naar het leven kent.

De uiteindelijke keuze is persoonlijk. Volgen wij de stem van de Schepper, of stellen wij onze eigen overtuigingen boven Zijn Woord? Vertrouwen wij op Christus als Verlosser, of menen wij dat we zonder Hem onze eigen weg kunnen bepalen?

God is liefde. Maar Zijn liefde maakt Zijn waarheid niet ongedaan, en Zijn genade maakt onze verantwoordelijkheid niet betekenisloos.

Laten we daarom waakzaam zijn, Gods Woord onderzoeken en ons hart aan Christus toevertrouwen. Want de grootste overwinning is niet dat wij anderen overtuigen van ons gelijk, maar dat wij zelf trouw blijven aan Jezus, de Schepper, de Verlosser en de komende Koning.

“Wie onrecht doet, laat hij nog meer onrecht doen; en wie vuil is, laat hij nog vuiler worden; en wie rechtvaardig is, laat hij nog meer gerechtvaardigd worden; en wie heilig is, laat hij nog meer geheiligd worden.” Openbaring 22:11.

En dan klinkt de belofte van onze Heer:

“En zie, Ik kom spoedig en Mijn loon is bij Mij om aan ieder te vergelden zoals zijn werk zal zijn.” — Openbaring 22:12.

Moge ons leven getuigen van Gods waarheid, Zijn liefde en de redding die Hij ons in Jezus Christus aanbiedt.